تبليغاتX
فـــــرو تــــــر از خــــاک زمیـــــــن
چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387

 

مارسل آشار:

 

امید دارویی است که شفا نمی دهد ، اما درد را قابل تحمل می کند .

 

  

 

 

 

 

لحظــــــــه ها

 

موريانه وار هجوم مي آورند

 

و من هر شب

 

قتل تمام خوابهايم را

 

به گردن مي گيرم

 

نفسهاي فرسوده ام را

 

به كلاغي كه

 

خاله زنك بازي مي كند

 

مجاني مي فروشم

 

خدا را چه دیدی

 

شايد نذرم قبول شد

 

و من هــــــم

 

مثل پياد ه رو هاي پير

 

ديگر صداي  پاهای کسی را

 

نــــــشنيدم

 

و مدام با خودم تكرار كنم:

 

"چقدر مرگ به تنم مي آيد"

 

 

نوشته شده توسط جعفر واعظی « آزاد» در 23:18 | لينک به اين مطلب