صادق خان هدايت :

اینجا سگ ، صاحابش را نمیشناسد .

از اين خاك که

ردّ  پاي هيتلر را

به گرده ام مي كوبد

تنفر دارم !

بدون وضو
بدون هيچ نيّتي
اين شعر را مي گويم
و ثوابش را
نثار يك تكّه از
آسماني مي كنم كه
هر شب
رو به رويم
در آئينه گريه مي كند
نثار گندمهايي كه
در خواب گنجشكهاي گرسنه
مي رويند
نثار گلهايي كه
براي چشمهاي تو
سر بريدم
چشمهايي كه
تمام دردهايم از
آن آب مي خورد
چشمهايي سياهِ سياه
شبيه اين
روزهای سگي ام كه
هيچ گرگي
در آن پرسه نمي زند
هيچ گرگي كه
تكه تكه ام كند
و شبيه آسمان
زير پاهايت پهن ام كند