فرو تـــــر از خــــاک زمیــــن

sayeh7 — Mon, 21 Jul 2008 22:17:18 GMT

نيستي ؟!

نه توي بقچه ي لباسهايم

نه لابه لاي سجاده ي خاك گرفته ام

براي پيدا كردنت

جيبهاي پر از تزوير كدام مسجد را بگردم ؟

چه كنم تا دوباره

در دلم سبز شوي

از تو بالا بروم

و بگويم :

بِحَولِ الّلهِ وَ قُوِّتِه ي اَقومّ وَ اَقعُد ُ؟

اين روزها

به جاي فكر كردن به سيبي كه

از درخت مي افتد

زمين و زمان را گاز مي زنم

توي قلب سنگي ام

زنده بگورت مي كنم

همسايه ي يك رنگ درخت نيستم

بوي گندم نمي دهم

هزار و چند بغض توي گلويم ورم كرده است

چگونه تو را فرياد بزنم ؟

مثل جيغ زني ، موقعه ي زايمان ؟!

تا كي خودم را به خواب بزنم ؟

توي اين شعر بلند

با چشمهاي خيس و گل آلود قدم بزنم ؟

خودم را اندازه بگيرم

و بگويم :

قد تو نيستم ؟

به ساعت نگاه كنم

به علائم حياتي ام بگويم :

لحظه ي مرگ مغزي ام نزديك است ؟

خداوندا!

دستهايم دراز تر از پاهايم

كفشهايم

بيرون تر از گليم

بيا زير لباسم

روي سنگ قبرت بشين

و براي خودت فاتحه اي بخوان

sayeh7 — Sat, 21 Jun 2008 20:55:18 GMT

ما زمان زيادي صرف مي كنيم تا كسي را براي دوست داشتن پيـــدا كنيم يا خطاي

كساني كه دوست داريم بگيريم . اما چه خوب مي شد اگر اين زمان را براي بيشتر

محبت كردن صرف مي كرديم .

خودکــــــــــــشی ، ازجلوه‌گاه هنــــــــر.

پژوهشی در زیباشناسی خودکشی اثر پاتریشیا دومارتلر را اینجا بخوانيد .

آزیــــــــتا قهرمـــــــان

متولد 1341 در مشهد .

آوازهای حوا ، 1371 را اینجا بخوانيد .

تندیس های پاییزی، 1375 را اینجا بخوانيد .

فراموشی آیین ساده ای دارد، 1381 را اینجا بخوانيد .

جایی که پیاده رو به پایان می رسد

شل سیلوراستاین ترجمه آزیتا قهرمان و مرتضی بهروان را اینجا بخوانيد .

شعري از آزيتا قهرمان

صدا می زند مرا

یک ســــــــر این نخ ها به دســت شماست

و آن ســوی دیگرش

دور کتـــف و دســـت های من

نمــی توانم لحظـــه ای بایستم

پابــــکوبم چون کودکـــی لجوج

روبـــگردانم، به هوای عروســـکی کوکی

در پشـــت شیشـــه ها

یا جابــــمانم در ازدحـــام خیابانی

وقتــــی عشق به شیطنت، صدا مـــی زند مرا

و انگشــــتان آبــــی اش را

از پشــــت حادثه ای برایــــم تکان می دهد.

آزيتا قهرمان را اینجا بيشتر بخوانيد .

به من امشـــــــــب اي ساقي ، بــــده مِي دريا دريـا

اونقــــد امشب مست ام كن ، كه بشـــم دور از دنيـا

كـــــــــاري از خــــــــــــودم ، آزاد .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

از اين دنيــــــــــــا كه

دهانش بوي روباه مي دهــــــــد

از لا به لاي ديوارهـــــــاي كرم خورده اش

هزاران گــــــــرگ پوست مـــــــــــــي اندازد

روي لبهايـــــــــــــــي كه

از هر طرف چشمـــــــــــــــــهايمان را

سنگ ســــــــــــــــار مي كند .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

و پشت كنيم به خدايـــــــــــــــي كه

زلزله هايــــــــــش

كودكان بي سرپرســــت مي زايد

و ســــــــــــــجده كنيــــــــــــــم

به ديـــــــــــــوارهاي ســــــــــــردي كه

چتــــــــــــــــــرهاي شكسته اش

آسمــــــــــــــــــان و باران را خــــــــــط مي زند

از مشــــــــــــــــــــــــقهايي كه

هنـــــــــــــــــــوز جريمــــــه هايش

پشت دســــت هايمان گريــــــــه مي كند .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

و خوابــــــــهاي نرفتـــــــــه را

زير چشــــــمهايمان گور كنيــــــــــــــــم

دهان كفشهايمان را مــــــــحكم ببنديــــــــــــــم

تـــــــــــــا صـــــــــــداي ناله هايـــــــــش

بيـــــــــــــدار نــــــــــكنـــــــــد

بغضــــــــــــــي كــــــــه

روي شانــــــــــه هايمان خوابــــــــــيده است .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

و آرزوهــــــــــــــــــــــــــايمان را

از آشغالـــــــــهاي سر كوچــــــــــه بر داريم

با لالايـــــــــي شبانـــــــــــــــه اي كه

از آغـــــــــــوش جنگ بر مي خيـــــــــــزد

توي كفــــــــــني بپيــــــــــــچيم

توي گــــــــــوري زير سرمـــــــــــان بگذاريم

و بـــــــــــــخوابيـــــــــــــم

تــــــــــــــــا روزي كـــــــــــه

بلند شدنـــــــــــمان از ايـــــــــــــــن خواب

ديگر مثل بلنــــــــد شدن موهايـــــــــــــــمان

بيـــــــــــــــهوده نباشــــــــــــــــــد .

sayeh7 — Wed, 21 May 2008 20:37:18 GMT

ارد بزرگ :

ساده باش ، آهوی دشت زندگی ، خیلی زود با نیرنگ می میرد !

اختـراع شیطان " فرانتس کافکا "

وقتی شیطان در جسم ما حلول می کند . بی شک فقط با یک شیطان سرو کار نداریم ، چون در این صورت دست کم روی زمین آرام زندگی می کردیم ،همان گونه که با خدا ، در عین وحدت ، بدون تناقض، بدون فکر و خیال ،همواره مطمئن از مردی که پشت سرمان ایستاده است . چهره اش وحشت زده مان نمی کرد ، چون به عنوان موجودی شیطانی ، در صورت وجود کمی حساسیت نسبت به چنین منظری ، آن اندازه زیرک بودیم که تر جیحا دستی را قربانی کنیم و با آن چهره اش را بپوشانیم . اگر فقط یک شیطان ما را در اختیار داشت - بر خوردار از آزادی عمل در هر لحظه ، با اشراف بی دغدغه و بی مزاحم بر سرشتمان - چنین شیطانی آن اندازه توانمند بود که ما را به درازای عمری بشری فراز روح خدایی موجود در درونمان نگه دارد و چنان به گردش در آورد که کم ترین بارقه ای از آن به چشممان نتابد و در نتیجه از این سو هم دچار تشویش نشویم . شوربختی زمینی ما تنها از تعدد شیطان ها مایه می گیرد . چرا یکدیگر را از میان بر نمی دارند تا فقط یکی باقی بماند ؟ چرا همه تابع یک شیطان بزرگ نمی شوند ؟ هر یک از این دو حالت با اصل شیطانی فریفتن هرچه کامل تر ما سازگاری می داشت . تا وقتی یگانگی ای وجود ندارد ، توجه شایانی که مجموع شیطان ها نثار ما می کنند به چه کار می آید ؟ کاملا روشن است که کم شدن یک تار موی انسان برای شیطان ها بیش تر حایز اهمیت است تا برای خدا ، چرا که آن تار موی برای شیطان واقعا از دست می رود ، ولی برای خدا نه . تنها مسئله ای که هست تا وقتی این همه شیطان درون ما وجود دارد ، چنین چیزی باعث نمی شود به آسایش برسیم .

ساقـــــــي قهرمان ، از زبان خودش

چهل و چهار ساله ام تا زانو. از زانو به پایین هنوز دور و بر بیست دور می زنم. بیست سال پیش، بعد از مصاحبه های تلوزیزیونی از ایران، از راه کوه، بیرون آمدم. می شود گفت که نصف عمرم را در ایران زندگی کرده ام و نصف دیگرش را در کانادا. در اولین بیست سالگی، احمقانه ترین کارهای زندگی ام را، و در بیست سال دوم، وحشیانه ترینشان را انجام داده ام. سالهاست که به خودم نگاه می کنم و هرچه می بینم ثبت می کنم. مثل آینه، اما روی کاغذ. آینه را نمیشود شاهد گرفت. عطف به ماسبق نمی کند. وقتی صورتمان را در آینه کج می بینیم، انگار همییشه کج بوده است. اما روی کاغذ که حس ها را ثبت کنی به یادت می آورد که دیروز این صورت کج نبود، و می پرسی پس امروز چرا کج است؟ و دنبال جواب می گردی. پیدا هم می شود. چشم های من مدتی است که نزدیک را خوب نمی بیند. توی آینه با عینک نگاه می کنم.از عینک خوشم نمی آید. صورتم بدون عینک خوشگل تر است . لاغر که می شوم خوشگل تر هم می شوم. از تمام آدم های دور و برم کوتاه ترم. به هرچه نگاه می کنم سرم را به عقب خم می کنم که بهتر ببینم، مگر اینکه چیزها ، یا آدم ها، دراز کشیده باشند روی زمین، یا روی زمین باشند ، که در آنصورت سرم را خم می کنم رو به جلو. روی گونه ام یک خال است که دوستش ندارم. چشمهایم سیاه اند و گود رفته. ابروهای کلفتی دارم که با موچین باریک باریکشان کرده ام. بیست سال است که موهایم سفید است. آبی یا بنفش یا قرمز هم می شود. هفته ای یک بار رنگ می کنم. آدم خیلی توداری هستم و هر وقت بیرون می آیم کسی یا چیزی اعتراض می کند و دوباره تو می روم. ساق پاهایم را خیلی دوست دارم . خوشگلند. گاهی که بیکارم ساقهایم را بلند می کنم روی دست نگاه می دارم و تماشا می کنم. زیاد بالا نمی آید اما همان کم کافی است. اگر بخندم بلند بلند می خندم . گریه که می کنم گریه ام از پشت پستان، زیر سینه می آید، و صدا همان توها می پیچد و بعد از گلو بیرون می زند. از گریه کردن خوشم نمی آید مگر اینکه از خوشحالی گریه کنم که اشکها سبک و روشن از چشم جاری شوند و راه لبخند را نبندند. پسرم بیست و دو ساله است و دخترم هجده ساله. یعنی در واقع از بیست و دو سالگی مادر بوده ام و خیلی چیزها در بارۀ این حس و این وظیفه می دانم و آخرش کشف خواهم کرد که این حس و این وظیفه از کجا می آید و آن مرز باریک میان لذت و لذت، که یکی تمام فاصلۀ تا زهدان را طی می کند، و آن دیگری همینجور دور تا دور تن ویلان می ماند، کجا مخدوش می شود. این مخدوش شدن، هویت مرا هم همیشه مخدوش کرده است. چرا؟

شعری از ساقی قهرمان

عــــــــــادت

تو تکرار روزی در عادت لبخند

تنم را دراز می کنم

به پای عابری می پیچم که یک شاخه گل زیر بغل دارد

لب هایم را به لب هایش می مالم تا شب که صبح

تو که رنگ هایت اینهمه بیرنگ ست

دوستت داشته باشم؟ خوابت را ببینم؟

یا لبخندی به مهربانی یک کاسه آش روی لبهایم بنشانم تا تو

خوابم را ببینی؟

ساقي قهرمان را در اینجا بيشتربخوانيد .

شايد تو اون دنيا ، ببخشش خطا باشــــــــــــــــه

اما تو رو مي بخشم ، تا رسم وفا باشـــــــــــــــه

كاري از خــــــــــــــــودم ، آزاد

مـــــــــــــي روم

تا يك دل سيــــــــــــــر

از دلم اشك بگيـــــــــــــــرم

و از چشمـــــــي كه

مرا نمـــــــــــــــي بيند

بيافتـــــم توي آغوشــــــي كه

براي نبودنـــــــــش

ديـــــــــــــــگر

بهانه نمي گيــــــــــرد .

از دستهايـــــــــــــــم

درختي بســـــازم

و از آن بالا بـــــــــــروم

براي چيدن خــــــــــــــــــدا

شايد ، چاك پيراهنـــــــــــــــــــــــــم

بوي يوسف بگيــــــــــــــــرد .